

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۶۸۴
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۸۴
ز رویت دسته گل میتوان کرد
ز زلفت شاخ سنبل میتوان کرد
ز قد پرخم من در ره عشق
بر آب چشم من پل میتوان کرد
ز اشک خون همچون اطلس من
براق عشق را جل میتوان کرد
ز هر حلقه از آن زلفین پربند
پی گردن کشان غل میتوان کرد
تو دریایی و من یک قطره ای جان
ولیکن جزو را کل میتوان کرد
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره میکند و از جلوههای ظاهری و باطنی عشق سخن میگوید. او با تعبیرات زیبا، قدرت و تأثیر عشق را بر جان و دل خود بیان میکند و میگوید که وجود معشوق میتواند هر چیز زیبایی بسازد و تحول ایجاد کند. شاعر با استفاده از نمادهایی چون گل، زلف و اشک، درک عمیقتری از ارتباط بین خود و محبوبش را ارائه میدهد. در انتها، او از چالشهای عشق و راهی دشوار صحبت میکند، اما بر تأثیر عمیق و شگفتانگیز این احساس بر زندگیاش تأکید دارد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
