غزل شمارهٔ ۸۱۱

آن شکرپاسخ، نباتم می‌دهد

و آنک کشتستم، حیاتم می‌دهد

آن که در دریای خونم غرقه کرد

یونس وقتم نجاتم می‌دهد

در صفات او صفاتم نیست شد

هم صفا و هم صفاتم می‌دهد

رخت را بُرد و مرا درویش کرد

نک ز یاقوتش زکاتم می‌دهد

اسب من بِستد، پیاده مانده‌ام

وز دو رخ آن شاه ماتم می‌دهد

کوه طُور از شاهماتش پاره شد

من کم از کاهم ثباتم می‌دهد