

دیوان شمس
سی و ششم
مولانا » دیوان شمس » ترجیعات » سی و ششم
فتاد این دل به عشق پادشاهی
دو عالم را ز لطف او پناهی
اگر لطفش نماید رخ به آتش
ز آتشها برون روید گیاهی
چو بردابرد حسنش دید جانم
برفت آن های و هویم، ماند آهی
اگر حسنش بتابد بر سر خاک
ز هر خاکی برآید قرص ماهی
قیامتهای آن چشم سیاهش
بپوشانید جانم را سیاهی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شعر به عشق و وابستگی عمیق شاعر به معشوقهاش، که او را پادشاهی بزرگ میداند، میپردازد. شاعر با ذکر زیباییهای معشوق، از آثار عشق و هجران میگوید و احساسات مختلفی مثل شوق و اندوه را بیان میکند. او به تأثیر قدرت عشق بر جان و روح اشاره کرده و فلسفه زندگی و مرگ را در این عشق میجوید. در پایان، از معشوق خواهان مهر و عشق است و به عشق او به عنوان یک راز بزرگ اشاره میکند که میتواند زندگی را شیرین و جاودانه کند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
