

مثنوی معنوی
بخش ۱۰۰ - تفسیر بیت حکیم سنائی رضی الله عنه «آسمانهاست در ولایتِ جان، کارفرمای آسمان جهان» «در ره روح پست و بالاهاست، کوههای بلند و دریاهاست»
مولانا » مثنوی معنوی » دفتر اول » بخش ۱۰۰ - تفسیر بیت حکیم سنائی رضی الله عنه «آسمانهاست در ولایتِ جان، کارفرمای آسمان جهان» «در ره روح پست و بالاهاست، کوههای بلند و دریاهاست»
غیب را ابری و آبی دیگرست
آسمان و آفتابی دیگرست
ناید آن الّا که بر خاصان پدید
باقیان فی لَبْس مِنْ خَلْقٍ جَدید
هست باران از پی پروردگی
هست باران از پی پژمردگی
نفع باران بهاران بوالعجب
باغ را باران پاییزی چو تب
آن بهاری نازپروردش کند
وین خزانی ناخوش و زردش کند
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این شعر، مولانا به تفسیر حکمت سنایی دربارهٔ ارتباط روح و جهان میپردازد. او میگوید که عالم غیب و آسمانها، تحت ولایت جان انسان است و جان میتواند بر مخلوقات اثر بگذارد. بارش باران به عنوان نماد نیکی و زندگی اشاره شده است، که در بهار جان تازهای به موجودات میبخشد و در خزان، باعث پژمردگی میشود. مولانا بر این باور است که حال و احوال جهان و تغییرات آن به روح و جان انسان وابسته است و به تأثیرات مثبت یا منفی جان در زندگی و محیط اطراف اشاره میکند. در نهایت، او به مفهوم تحول و رشد در دل و جان اشاره میکند که همچون سبزه زاری در بهار است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
