

مثنوی معنوی
بخش ۱۰۱ - در معنی این حدیث کی اغتنموا برد الربیع الی آخره
مولانا » مثنوی معنوی » دفتر اول » بخش ۱۰۱ - در معنی این حدیث کی اغتنموا برد الربیع الی آخره
گفت پیغامبر ز سرمای بهار
تن مپوشانید یاران زینهار
زانک با جان شما آن میکند
کان بهاران با درختان میکند
لیک بگریزید از سرد خزان
کان کند کو کرد با باغ و رزان
راویان این را به ظاهر بردهاند
هم بر آن صورت قناعت کردهاند
بیخبر بودند از جان آن گروه
کوه را دیده ندیده کان به کوه
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شعر درباره اهمیت بهرهبرداری از فرصتهای بهاری و معنای عمیق این مفهوم است. پیامبر به یارانش توصیه میکند که از سرمای بهار غافل نشوند، زیرا بهار نماد حیات و نشاط است. در اینجا اشاره شده که عقل و جان انسانها مانند بهار هستند و باید از خزان که نماد سردی و مرگ است دوری کنند. همچنین، تأکید میشود که حقیقت واقعی و بقا در عقل جمعی افراد نهفته است و باید از آن بهرهمند شد. در نهایت، زندگی و رشد شخصیت انسانی به درک این مفاهیم وابسته است که زندگیاش را در فضایی سرشار از صدق و بندگی بگذراند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
