

مثنوی معنوی
بخش ۱۹ - فهم کردن حاذقان نصاری مکر وزیر را
مولانا » مثنوی معنوی » دفتر اول » بخش ۱۹ - فهم کردن حاذقان نصاری مکر وزیر را
هر که صاحبذوق بود، از گفتِ او
لذتی میدید و تلخی جُفت او
نکتهها میگفت او آمیخته
در جُلابِ قند زهری ریخته
ظاهرش میگفت در ره چُست شو
وز اثر میگفت جان را سُست شو
ظاهر نُقره گر اسپیدست و نو
دست و جامه میسیه گردد ازو
آتش ار چه سرخرویست از شرر
تو ز فعل او سیهکاری نگر
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این بخش از مثنوی، مولانا به ماجرای وزیر یهودی که در هجران شاه مسیحی به پناهگاهی برای پیروان تبدیل شده، میپردازد. او با ظاهری فریبنده و سخنانی شیرین، دیگران را به خود جذب میکند، در حالی که در پس این گفتارها، تلخی و نیرنگ نهفته است. مردم به او اعتماد میکنند و از دل و دین خود به او میسپارند، اما آگاهان و صاحبان ذوق میدانند که باید به باطن او توجه کنند و در دام فریبش نیفتند. در نهایت، مولانا هشدار میدهد که ظاهر زیبا و کلام دلانگیز ممکن است به زهر و خطر منجر شود.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
