بخش ۴۶ - ترجیح نهادن نخچیران توکّل را بر اجتهاد

دیدهٔ ما چون بسی علّت دروست

رو فنا کن دیدِ خود در دیدِ دوست

دیدِ ما را دیدِ او نعْمَ العِوَض

یابی اندر دید او کُلّ غرض

طفل تا گیرا و تا پویا نبود

مرکبش جز گردن بابا نبود

چون فضولی گشت و دست و پا نمود

در عَنا افتاد و در کور و کبود

جان‌های خلق پیش از دست و پا

می‌پَریدند از وفا اندر صفا

چون به امر اِهْبِطُوا بَندی شدند

حبس خشم و حرص و خُرسند‌ی شدند

ما عیال حَضرتیم و شیر‌خواه

گفت الخَلْقُ عیَالٌ لِلاِلٔه

آنک او از آسمان باران دهد

هم تواند کاو ز رحمت نان دهد