

مثنوی معنوی
بخش ۴۷ - ترجیح نهادن شیر جهد را بر توکّل
مولانا » مثنوی معنوی » دفتر اول » بخش ۴۷ - ترجیح نهادن شیر جهد را بر توکّل
گفت شیر آری ولی ربُّ العباد
نردبانی پیش پای ما نهاد
پایه پایه رفت باید سوی بام
هست جَبری بودن اینجا طمع خام
پای داری چون کُنی خود را تو لنگ؟
دست داری چون کُنی پنهان تو چنگ؟
خواجه چون بیلی به دست بنده داد
بی زبان معلوم شد او را مُراد
دستِ همچون بیل اشارتهای اوست
آخر اندیشی عبارتهای اوست
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شعر دربارهٔ اهمیت جهد و تلاشست و تأکیدی بر این نکته دارد که توکل بر خداوند به معنای بیتحرکی نیست. مولانا در این شعر به این موضوع میپردازد که خداوند مساعدتهایی را فراهم کرده و ما باید با تلاش خود به دنبال موفقیت برویم. او تأکید میکند که جبر و تنبلی نمیتواند ما را به مقصد برساند و یادآوری میکند که شکرگزاری از نعمتها موجب افزونی قدرت و موفقیت در کارها میشود. در نهایت، مولانا بر این باور است که توکل باید با کوشش همگام باشد تا انسان به کمال و وصال برسد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
