بخش ۷۳ - مژده بردن خرگوش سوی نخچیران کی شیر در چاه فتاد

که بپرورد اصل ما را ذوالعطا

تا درخت فَاسْتَغْلَظَ آمد فَاسْتَوی‌

جانهای بسته اندر آب و گِل

چون رهند از آب و گِلها شاددل

در هوای عشقِ حق رقصان شوند

همچو قُرص بَدر بی‌نقصان شوند

جسمشان در رقص و جانها خود مپرس

وانک گِرد جانْ از آنها خود مپرس

شیر را خرگوش در زندان نشاند

ننگ شیری کو ز خرگوشی بماند

درچنان ننگی و آنگه این عجب

فخر دین خواهد که گویندش لقب

ای تو شیری در تک این چاهْ فَرد

نفسْ چون خرگوشْ خونت‌ریخت و خورد

نفسِ خرگوشت به صَحرا در چَرا

تو به قعر این چَه چون و چِرا

سوی نخچیران دوید آن شیرگیر

کأَبْشِرُوا یَا قَوْمُ إِذْ جَاءَ الْبَشِیرُ

مژده مژده ای گروه عیش‌ساز

کان سگِ دوزخ به دوزخ رفت باز

مژده مژده کان عدوّ جانها

کَند قهرِ خالقش دندانها

آنک از پنجه بسی سرها بکوفت

همچو خَس جاروبِ مَرگش هم بروفت