

مثنوی معنوی
بخش ۸۷ - تفسیر قول فریدالدین عطار قدس الله روحه تو صاحب نفسی ای غافل میان خاک خون میخور که صاحبدل اگر زهری خورد آن انگبین باشد
مولانا » مثنوی معنوی » دفتر اول » بخش ۸۷ - تفسیر قول فریدالدین عطار قدس الله روحه تو صاحب نفسی ای غافل میان خاک خون میخور که صاحبدل اگر زهری خورد آن انگبین باشد
صاحب دل را ندارد آن زیان
گر خورد او زهر قاتل را عیان
زانک صحت یافت و از پرهیز رست
طالب مسکین میان تب درست
گفت پیغامبر که ای مرد جِری
هان مکن با هیچ مطلوبی مِری
در تو نمرودیست آتش در مرو
رفت خواهی اول ابراهیم شو
چون نهای سبّاح و نه دریاییی
در میفکن خویش از خودراییی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر به بررسی مفهوم یقین و حقیقت از زبان فریدالدین عطار میپردازد و اهمیت نگاه عمیق به زندگی را میآورد. او تاکید میکند که انسانهای صاحب دل و معنوی از هر مصیبت و زحمتی برای رسیدن به حقیقت بهرهمند میشوند و زهر برای آنها مایهی شفای روحی است. همچنین، در هر شرایطی باید خود را از غرور و خودرایی دور نگه داشت و به دنبال حقیقت الهی بود. شاعر از ابراهیم پیامبر به عنوان الگوی کامل یاد میکند که از آتش نمرود به سوی حقیقت رفته و به خداوند نزدیک شده است. او تفاوت میان انسانهای کامل و ناقص را نشان میدهد و میگوید که تنها دست خداوند قادر است بر کارها تسلط داشته باشد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
