

مثنوی معنوی
بخش ۷۳ - راست گفتن ابلیس ضمیر خود را به معاویه
مولانا » مثنوی معنوی » دفتر دوم » بخش ۷۳ - راست گفتن ابلیس ضمیر خود را به معاویه
از بن دندان بگفتش بهر آن
کردمت بیدار میدان ای فلان
تا رسی اندر جماعت در نماز
از پی پیغامبر دولتفراز
گر نماز از وقت رفتی مر تو را
این جهان تاریک گشتی بی ضیا
از غبین و درد رفتی اشکها
از دو چشم تو مثال مشکها
ذوق دارد هر کسی در طاعتی
لاجرم نشکیبد از وی ساعتی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این شعر، ابلیس به معاویه هشدار میدهد که اگر در نماز دیر کند، به پوچی و تاریکی دچار خواهد شد. او میگوید که تأخیر در انجام فرایض دینی سبب میشود انسان از نور و راستی بیبهره بماند. ابلیس بر اهمیت طاعت و بندگی تأکید میکند و به معاویه یادآوری میکند که بیدار بودن در نماز همچون روشنایی است که از دل درد و غم میکاهد. در نهایت، ابلیس بیان میکند که هر گونه غفلت و تأخیر در عبادت میتواند انسان را به درد و عذاب برساند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
