

مثنوی معنوی
بخش ۱۱۳ - گواهی دادن دست و پا و زبان بر سر ظالم هم در دنیا
مولانا » مثنوی معنوی » دفتر سوم » بخش ۱۱۳ - گواهی دادن دست و پا و زبان بر سر ظالم هم در دنیا
پس همینجا دست و پایت در گزند
بر ضمیر تو گواهی میدهند
چون موکل میشود بر تو ضمیر
که بگو تو اعتقادت وا مگیر
خاصه در هنگام خشم و گفت و گو
میکند ظاهر سِرت را مو به مو
چون موکل میشود ظلم و جفا
که هویدا کن مرا ای دست و پا
چون همیگیرد گواه سِر لگام
خاصه وقت جوش و خشم و انتقام
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شعر درباره گواهی دادن اعضای بدن انسان بر ظلم و جفا است. مولانا بر این باور است که در زمان خشم و درگیری، افکار و احساسات درونی فرد بر رفتار او تأثیر میگذارد و اعضای بدنش به نوعی شاهد بر اعمال ظالمانهاش میشوند. او اشاره میکند که در روز قیامت، این گواهیها بروز پیدا میکنند و هیچ نیازی به اثباتهای دیگر نیست. در نهایت، بر لزوم نیکوکاری و توبه تأکید میشود، زیرا نفس انسان در هر لحظه در حال برانگیختن آتش خشم و ظلم است و باید از آن دوری کند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
