بخش ۱۳۲ - حکایت نذر کردن سگان هر زمستان کی این تابستان چون بیاید خانه سازیم از بهر زمستان را

گویَدَش: «دِل خانه‌ای ساز اِی عَمو!».

گوید او: «در خانه کِی گُنجَم؟ بِگو!

اُستُخوانِ حرصِ تو، دَر وقتِ دَرد،

دَرهَم آیَد خُرد گردَد، دَر نَوَرد.

گویی اَز توبه بِسازَم خانه‌ای،

دَر زِمستان باشُدَم اِستانه‌ای،

چون بِشُد دَرد وُ شُدَت آن حِرص، زَفت،

هَمچو سَگ، سودایِ خانه از تو رَفت.

شُکرِ نِعمت، خوشتَر از نِعمت بُوَد.

شُکرباره کِی سوی نِعمت رَوَد؟

شُکْر، جانِ نِعمت و نِعمت چو پوست؛

زآنْک شُکر آرد تُرا تا کویِ دوست.

نعمت آرَد غفلَت و شُکر اِنتِباه.

صیدِ نعمت کُن بِدامِ شُکر، شاه.

نعمتِ شُکرت کُنَد پُر چَشم و میر؛

تا کُنی صَد نعمت ایثارِ فَقیر.

سیر نوشی اَز طَعام و نُقلِ حَق؛

تا رَوَد از تو شِکَم‌خواری و دَق.».