مثنوی معنوی
بخش ۱۳۴ - جواب انبیا علیهم السلام مر جبریان را
مولانا » مثنوی معنوی » دفتر سوم » بخش ۱۳۴ - جواب انبیا علیهم السلام مر جبریان را
انبیا گفتند کاری آفرید
وصفهایی که نتان زان سر کشید
و آفرید او وصفهای عارضی
که کسی مبغوض می‌گردد رضی
سنگ را گویی که زر شو بیهده‌ست
مس را گویی که زر شو راه هست
ریگ را گویی که گل شو عاجزست
خاک را گویی که گل شو جایزست
رنجها دادست کان را چاره نیست
آن بمثل لنگی و فطس و عمیست
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این شعر، انبیا به جبریل پاسخ می‌دهند و می‌گویند که خداوند موجودات و وصفهایی آفریده که به سرشت‌های انسانی مرتبط می‌شود. آنان توضیح می‌دهند که برخی از رنجها و دردها وجود دارند که چاره‌جویی برای آن‌ها ممکن است، اما برخی دیگر از رنجها، مثل نقص‌ها و بیماری‌ها، غیرقابل تغییرند. همچنین، رنجها و دردهایی که به منظور آزمون و ترفیع مقام فردی ایجاد شده‌اند، با درمان‌هایی نیز همراه هستند و فرد باید در جستجوی راه حل باشد. این فرآیند از نظر انبیا ضروری و سنجیده است و بر اصل جدیت در جستجوی درمان تأکید می‌کند.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.