

مثنوی معنوی
بخش ۱۴۵ - بیان آنک ایمان مقلد خوفست و رجا
مولانا » مثنوی معنوی » دفتر سوم » بخش ۱۴۵ - بیان آنک ایمان مقلد خوفست و رجا
داعی هر پیشه اومیدست و بوک
گرچه گردنشان ز کوشش شد چو دوک
بامدادان چون سوی دکان رود
بر امید و بوک روزی میدود
بوک روزی نبودت چون میروی
خوف حرمان هست تو چونی قوی
خوف حرمان ازل در کسب لوت
چون نکردت سست اندر جست و جوت
گویی گرچه خوف حرمان هست پیش
هست اندر کاهلی این خوف بیش
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شعر به بررسی ایمان مقلد و اختلاف آن با ایمان واقعی میپردازد. شاعر به قیاس وضعیت کسب و کار اشاره میکند که فرد بدون تلاش و کوشش، تنها به امید روزی میدود و نگران عدم دستیابی به آن است. او بیان میکند که حتی وقتی ترس از فقر وجود دارد، کسالت و سستی در کار ایجاد مشکلات بیشتری میکند. در نهایت، شاعر از کاهلانی یاد میکند که با وجود انبیا و اولیا، از راه حق غافل ماندهاند و به نیازی که از تلاش و کوششی صحیح ناشی میشود، توجهی ندارند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
