

مثنوی معنوی
بخش ۱۹۹ - تمثیل صابر شدن مؤمن چون بر شر و خیر بلا واقف شود
مولانا » مثنوی معنوی » دفتر سوم » بخش ۱۹۹ - تمثیل صابر شدن مؤمن چون بر شر و خیر بلا واقف شود
سگ شکاری نیست او را طوق نیست
خام و ناجوشیده جز بیذوق نیست
گفت نخود چون چنینست ای ستی
خوش بجوشم یاریم ده راستی
تو درین جوشش چو معمار منی
کفچلیزم زن که بس خوش میزنی
همچو پیلم بر سرم زن زخم و داغ
تا نبینم خواب هندستان و باغ
تا که خود را در دهم در جوش من
تا رهی یابم در آن آغوش من
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شعر دربارهٔ صبر مؤمن و چرایی آن است. مؤمن با آگاهی از سرنوشت خود و اتفاقات زندگی، مانند سگی شکاری است که بدون طوق و راهنمایی نمیتواند مسیر درست را پیدا کند. او به جوشش و تلاش در مسیر حق تاکید میکند و میخواهد خود را در این جوش و تحول غرق کند تا به حقیقت و آغوش امن برسد. مانند پیلی که در خواب باغ های زیبا میبیند، اما وقتی در بیداری است، به راهنما نیاز دارد تا از فریبهای دنیا دور بماند و بر سر راه راست گام بردارد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
