

مثنوی معنوی
بخش ۶۷ - در بیان آنک تن روح را چون لباسی است و این دست آستین دست روحست واین پای موزهٔ پای روحست
مولانا » مثنوی معنوی » دفتر سوم » بخش ۶۷ - در بیان آنک تن روح را چون لباسی است و این دست آستین دست روحست واین پای موزهٔ پای روحست
تا بدانی که تن آمد چون لباس
رو بجو لابِس، لباسی را ملیس
روح را توحید الله خوشترست
غیر ظاهر دست و پای دیگرست
دست و پا در خواب بینی و ایتلاف
آن حقیقت دان مدانش از گزاف
آن توی که بی بدن داری بدن
پس مترس از جسم و جان بیرون شدن
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: این شعر به بیان رابطه میان روح و جسم میپردازد و روح را به عنوان حقیقتی بنیادی معرفی میکند که تن و بدن را به عنوان لباسی برای خود برگزیده است. مولانا تأکید میکند که روح از قالب جسم فراتر است و باید شناختی عمیقتر از آن داشت. او هشدار میدهد که نباید از جدایی روح از جسم ترسید، زیرا حقیقت وجود انسانی فراتر از دنیای ماده است. این تحلیل به مخاطب کمک میکند تا به عمق معنای وجود خود و ارتباطش با عالم بپردازد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
