

مثنوی معنوی
بخش ۱۰۰ - بیان این خبر کی کلموا الناس علی قدر عقولهم لا علی قدر عقولکم حتی لا یکذبوا الله و رسوله
مولانا » مثنوی معنوی » دفتر چهارم » بخش ۱۰۰ - بیان این خبر کی کلموا الناس علی قدر عقولهم لا علی قدر عقولکم حتی لا یکذبوا الله و رسوله
چونک با کودک سر و کارم فتاد
هم زبان کودکان باید گشاد
که برو کتاب تا مرغت خرم
یا مویز و جوز و فستق آورم
جز شباب تن نمیدانی به کیر
این جوانی را بگیر ای خر شعیر
هیچ آژنگی نیفتد بر رخت
تازه ماند آن شباب فرخت
نه نژند پیریت آید برو
نه قد چون سرو تو گردد دوتو
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این شعر، مولانا به ضرورت صحبت کردن با مردم بر اساس فهم و درک آنها تأکید میکند. او میگوید که اگر با کسانی چون کودکان سخن میگوید، باید زبان سادهتری را انتخاب کند. مولانا همچنین به جوانی و لذتهای آن اشاره میکند و میگوید که در این دوره، انسان از مشکلات و ضعفها دور است و جوانی خود را باید قدر بداند. او به اهمیت حفظ شادابی و نشاط در جوانی تأکید میکند و از تأثیر مثبت این مرحله زندگی بر انسان سخن میگوید.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
