

مثنوی معنوی
بخش ۱۱۹ - دانستن شیخ ضمیر سایل را بی گفتن و دانستن قدر وام وامداران بی گفتن کی نشان آن باشد کی اخرج به صفاتی الی خلقی
مولانا » مثنوی معنوی » دفتر پنجم » بخش ۱۱۹ - دانستن شیخ ضمیر سایل را بی گفتن و دانستن قدر وام وامداران بی گفتن کی نشان آن باشد کی اخرج به صفاتی الی خلقی
حاجت خود گر نگفتی آن فقیر
او بدادی و بدانستی ضمیر
آنچ در دل داشتی آن پشتخم
قدر آن دادی بدو نه بیش و کم
پس بگفتندی چه دانستی که او
این قدر اندیشه دارد ای عمو
او بگفتی خانهٔ دل خلوتست
خالی از کدیه مثال جنتست
اندرو جز عشق یزدان کار نیست
جز خیال وصل او دیار نیست
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شعر به بررسی دروننگری و شناخت نفس میپردازد. شاعر اشاره میکند که شناخت واقعی انسان، فراتر از کلام و گفتار است و در عمق دل و نیت او نهفته است. فقیر و دانای درون تنها از طریق دل و عشق به خداوند میتوانند نیازها را درک کنند و در دل خالی از خوبیها و بدیها، عشق الهی میجوشد. همچنین، شاعر به تمثیل آب و عکس موجودات اشاره میکند و میگوید که برای پاکی دل، باید از تیرگیها فاصله گرفت و به عشق یزدان روی آورد تا صفای وجود حاصل گردد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
