

مثنوی معنوی
بخش ۱۲۰ - سبب دانستن ضمیرهای خلق
مولانا » مثنوی معنوی » دفتر پنجم » بخش ۱۲۰ - سبب دانستن ضمیرهای خلق
چون دل آن آب زینها خالیست
عکس روها از برون در آب جست
پس ترا باطن مصفا ناشده
خانه پر از دیو و نسناس و دده
ای خری ز استیزه مانده در خری
کی ز ارواح مسیحی بو بری
کی شناسی گر خیالی سر کند
کز کدامین مکمنی سر بر کند
چون خیالی میشود در زهد تن
تا خیالات از درونه روفتن
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر به بررسی عمق وجود انسان و وضعیت روحی او میپردازد. او بیان میکند که اگر دل انسان از زشتیها و ناپاکیها خالی نباشد، نمیتواند حقیقت را درک کند و تنها ظواهر را خواهد دید. او با استفاده از تشبیهاتی چون دیو و نسن و دده به توصیف وجود ناخالصیها و خیالات درون انسان میپردازد. در نهایت، او بر اهمیت پاکسازی باطن و روح تأکید میکند تا فرد بتواند به درک واقعیات عمیق و معنوی دست یابد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
