

مثنوی معنوی
بخش ۱۲۳ - مثل
مولانا » مثنوی معنوی » دفتر پنجم » بخش ۱۲۳ - مثل
آن یکی میخورد نان فخفره
گفت سایل چون بدین استت شره
گفت جوع از صبر چون دوتا شود
نان جو در پیش من حلوا شود
پس توانم که همه حلوا خورم
چون کنم صبری صبورم لاجرم
خود نباشد جوع هر کس را زبون
کین علفزاریست ز اندازه برون
جوع مر خاصان حق را دادهاند
تا شوند از جوع شیر زورمند
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به بررسی مفهوم گرسنگی و صبر میپردازد. او اشاره میکند که برخی افراد با وجود گرسنگی، از صبر و تحمل برخوردارند و میتوانند در برابر آن ایستادگی کنند. این گرسنگی برای خاصان حق، وسیلهای است تا قوی و توانمند شوند، در حالی که افراد عادی و فاقد عمق روحی نمیتوانند از آن بهره ببرند. به طور کلی، شعر به تفاوت وضعیت معنوی و مادی انسانها و تأثیر گرسنگی بر آنها پرداخته است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
