هفت دفتر
در حال ورق زدن دفتر...
هفت دفتر
در حال ورق زدن دفتر...
مثنوی معنوی
مولانا » مثنوی معنوی » دفتر پنجم » بخش ۳۰ - در تفسیر قول رسول علیه‌السلام ما مات من مات الا و تمنی ان یموت قبل ما مات ان کان برا لیکون الی وصول البر اعجل و ان کان فاجرا لیقل فجوره
زین بفرمودست آن آگه رسول
که هر آنک مرد و کرد از تن نزول
نبود او را حسرت نقلان و موت
لیک باشد حسرت تقصیر و فوت
هر که میرد خود تمنی باشدش
که بدی زین پیش نقل مقصدش
گر بود بد تا بدی کمتر بدی
ور تقی تا خانه زوتر آمدی
گوید آن بد بی‌خبر می‌بوده‌ام
دم به دم من پرده می‌افزوده‌ام
گر ازین زودتر مرا معبر بدی
این حجاب و پرده‌ام کمتر بدی
از حریصی کم دران روی قنوع
وز تکبر کم دران چهرهٔ خشوع
هم‌چنین از بخل کم در روی جود
وز بلیسی چهرهٔ خوب سجود
بر مکن آن پر خلد آرای را
بر مکن آن پر ره‌پیمای را
چون شنید این پند در وی بنگریست
بعد از آن در نوحه آمد می‌گریست
نوحه و گریهٔ دراز دردمند
هر که آنجا بود بر گریه‌ش فکند
وآنک می‌پرسید پر کندن ز چیست
بی‌جوابی شد پشیمان می‌گریست
کز فضولی من چرا پرسیدمش
او ز غم پر بود شورانیدمش
می‌چکید از چشم تر بر خاک آب
اندر آن هر قطره مدرج صد جواب
گریهٔ با صدق بر جانها زند
تا که چرخ و عرش را گریان کند
عقل و دلها بی‌گمان عرشی‌اند
در حجاب از نور عرشی می‌زیند
پس از شعر
هوش مصنوعی: در این بخش از مثنوی، مولانا به تفسیر سخن رسول الله میپردازد و بیان میکند که هر کس بمیرم، حسرتی بر مرگ ندارد، بلکه حسرتش بر کارهای نادرست و ناشایست است که در زندگی انجام داده است. او میگوید که افراد خوب، آرزو میکنند که زودتر فوت کنند تا به مقامهای بالاتر و نیکوتر برسند، در حالی که افراد بد در حسرت هستند که چرا نتوانستهاند بهتر عمل کنند. سپس، فردی که این پندها را میشنود، تحت تأثیر قرار میگیرد و شروع به گریه و نوحهسرایی میکند، به گونهای که همه را به گریه وادار میسازد. مولانا تأکید میکند که این اشکها و گریهها باید با صدق و پاکی دل باشد تا تأثیر واقعی و عمیقی بر جانها بگذارد و دلها را به نور الهی نزدیک کند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.