

مثنوی معنوی
بخش ۶۰ - باز مکرر کردن صوفی سؤال را
مولانا » مثنوی معنوی » دفتر ششم » بخش ۶۰ - باز مکرر کردن صوفی سؤال را
گفت صوفی قادرست آن مستعان
که کند سودای ما را بی زیان
آنک آتش را کند ورد و شجر
هم تواند کرد این را بیضرر
آنک گل آرد برون از عین خار
هم تواند کرد این دی را بهار
آنک زو هر سرو آزادی کند
قادرست ار غصه را شادی کند
آنک شد موجود از وی هر عدم
گر بدارد باقیش او را چه کم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: صوفی در این شعر به قدرت خداوند اشاره میکند و میگوید که او قادر است هر مشکلی را به آسانی حل کند و دیوانگی و رنجهای دنیا را به شادی تبدیل کند. او به خالق جهان اشاره میکند که میتواند از وجود ناممکنها، ممکن بسازد و زندگی را به انسان بخشد. همچنین، صوفی به این نکته توجه میدهد که قدرت خداوند میتواند انسان را از دامهای نفس و شیطان دور کند و به او کمک کند تا به هدف حقیقیاش برسد بدون نیاز به تلاش و اجتهاد. در نهایت، خداوند با بخشش خود به بندگانش، آنها را از ناتوانی و کمبود دور میسازد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
