

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۰۲۲
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۰۲۲
با ما چو نهای مشو رفیق اوباش
کاول قدحت دمند و آخر پرخاش
گل باش و بهر سخن که خواهی میخند
مرد سره باش و هرکجا خواهی باش
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به رابطهٔ خود با دیگران میپردازد و از دوستی با افراد ناپاک و اوباش پرهیز میکند. او از مخاطب میخواهد تا مانند گل، خوش خلق و خندان باشد و در هر جایی که میخواهد، با انسانی درستکار و صادق باقی بماند. این شعر به اهمیت دوستیهای سالم و خودداری از رابطه با افراد بدطینت اشاره دارد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
