

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۰۲۹
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۰۲۹
تا در نزنی بهر چه داری آتش
هرگز نشود حقیقت وقت تو خوش
عیاران را ز آتش آمد مفرش
عیار نهای ز عاشقان پا درکش
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: این شعر به موضوع عشق و حقیقت میپردازد. شاعر بیان میکند که تا زمانی که کسی در آتش عشق و حقیقت نباشد، خوشبختی و واقعیت برای او دست نیافتنی است. او به این نکته اشاره میکند که عیاران واقعی از آتش عشق و چالشها نمیهراسند، و اگر کسی در این مسیر نیست، نمیتواند خود را در زمره عاشقان واقعی قرار دهد. در نهایت، اشاره به این دارد که عشق و تلاش در برابر آتش و چالشها، راهی به سوی حقیقت است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
