

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۰۵۶
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۰۵۶
گفتی مگری چو ابر در فرقت باغ
من آن توام بخسب ایمن به فراغ
ترسم که چراغ زیر طشتی بنهی
وانگاه بجویمش به صد چشم و چراغ
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به حالتی از عشق و yearning اشاره دارد. او از معشوق میخواهد که بیگدار به حب و عشق برنگردد، چرا که ممکن است عشقش را گم کند. او نگران است که محبتش، همچون چراغی در پناهی ناامن خاموش شود و برای یافتن آن دوباره با زحمت و دشواری مواجه شود. حال و هوای شعر تأکید بر اهمیت عشق و خطرات از دست دادن آن دارد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
