

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۰۶۲
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۰۶۲
در فقر فقیر باش و در صفوت صاف
با فقر و صفا درآ تو در کار مصاف
گر خصم تو صد تیغ برآرد ز غلاف
چون هیچ نبیند نزند زخم گزاف
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این رباعی، مولانا به اهمیت فقر و صفا در زندگی اشاره میکند و تأکید میکند که باید با خلوص نیت در مواجهه با چالشها و خصمها حاضر شد. او میگوید که اگر دشمن با تمام قوتش به میدان آید، تنها در صورتی به انسان آسیب میزند که او خود را فراموش کرده باشد. در واقع، او به ما میآموزد که با صفا و بیتوجهی به دنیا، میتوان از هر نوع آزار و زخم محفوظ ماند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
