رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۰۸۳
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۰۸۳
آن می که گشود مرغ جان را پر و بال
دل را برهانید ز سیری و ملال
ساقی عشق است و عاشقان مالامال
از عشق پذیرفته و بر ماست حلال
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این رباعی، شاعر از می‌ای صحبت می‌کند که جان انسان را آزادی و بال و پر می‌دهد و دل را از خستگی و غم رها می‌سازد. این می، نماد عشق است که عاشقان را سیراب می‌کند و آن را حلالی برای心 آنها به شمار می‌آورد. شاعر از عشق به عنوان منبع شادی و برکت یاد می‌کند که با خود روح و نشاط به ارمغان می‌آورد.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.