رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۰۹۴
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۰۹۴
حاشا که کند دل به دگر جا منزل
دور از دل من که گردد از عشق خجل
چشمم چو شکفت غیر آب تو نخورد
هم سرمهٔ دیده‌ای و هم قوت دل
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی ابراز می‌کند که دل او هرگز به مکان دیگری می‌خواهد نرود و از عشق واقعی‌اش خجلت نمی‌کشد. او تأکید می‌کند که چشمانش تنها به محبت معشوق و زیبایی‌های او دل خوش دارند و از هر چیز دیگری غیر از عشق او بی‌نیاز هستند. همچنین، این عشق را قوت دل و سرمه چشمانش می‌داند، که نشان‌دهنده‌ی عمیق بودن احساساتش به معشوق است.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.