

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۱۳۹
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۱۳۹
از هرچه که آن خوشست نهی است مدام
تا ره نزند خوشی از این مردم عام
ورنه می و چنگ و روی زیبا و سماع
بر خاص حلال گشت و بر عام حرام
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به نکتهای درباره لذتها و خوشیهای زندگی اشاره میکند. او معتقد است که آنچه که برای عموم مردم مجاز نیست و از آنها دوری میشود، در واقع باعث جلوگیری از خوشیها میشود. در عین حال، چیزهایی چون می و موسیقی و زیبایی تنها برای حفظکنندگان مقام خاص و افراد ویژه حلال و مجاز محسوب میشود و این بیعدالتی در دسترسی به لذتها را ناپسند میداند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
