

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۱۶۴
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۱۶۴
ای نرگس پر خواب ربودی خوابم
وی لالهٔ سیراب ببردی آبم
ای سنبل پرتاب ز تو درتابم
ای گوهر کمیاب ترا کی یابم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به توصیف زیباییهای گلهای نرگس و لاله میپردازد و تأثیر عمیق آنها بر احساسات خود را بیان میکند. او احساس میکند که زیبایی این گلها خواب او را ربوده و آب زندگیاش را گرفتهاند. همچنین اشاره دارد که در جستجوی گوهری کمیاب، که همان معشوق یا عشق واقعی اوست، دچار سردرگمی و خواست درونی است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
