

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۱۷۳
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۱۷۳
با ملک غمت چرا تکبر نکنم
وز غلغلهات چرا جهان پر نکنم
پیش کرم کفت چو دریا کف بود
چون از کف تو کفش پر از در نکنم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به ابراز احساسات خود نسبت به درد و غم ناشی از عشق میپردازد. او از خود میپرسد که چگونه میتواند در برابر غم بزرگش تکبر کند و چرا نباید دنیا را از فریادهایش پر کند. در نهایت، با تأکید بر رحمت و بزرگواری معشوق، اشاره میکند که وقتی از محبت او بهرهمند میشود، نباید خود را خالی و بی ارزش حس کند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
