

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۱۸۹
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۱۸۹
تا ترک دل خویش نگیری ندهم
وانچت گفتم تا نپذیری ندهم
حیلت بگذار و خویشتن مرده مساز
جان و سر تو که تا نمیری ندهم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر به بیان این نکته میپردازد که هرگز دل خود را به کسی نمیدهد مگر اینکه آن شخص عشق را پذیرفته باشد. او به طرف مقابل میگوید که باید از تظاهر به مردن و بیاحساسی دست بردارد و به عمق عشق و زندگی پی ببرد. در واقع، شاعر تأکید میکند که عشق حقیقی و عمیق نیاز به پذیرش و درک دارد و تا زمانی که این درک حاصل نشود، او هیچچیز را نخواهد داد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
