

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۲۰۸
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۲۰۸
چون تاج منی ز فرق خود افکندیم
اینک کمر خدمت تو بربندیم
بسیار گریستیم و هجران خندید
وقت است که او بگرید و ما خندیم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر از عشق و وصل سخن میگوید و احساسات عمیقش را نسبت به معشوق بیان میکند. او ابتدا به تصویر کشیدن حالتی از هجران و غم اشاره میکند و سپس به لحظهای میرسد که وقت آن است که معشوق نیز به گریه بیفتد، در حالی که عاشق و یارانش خندان و شاداب هستند. این تغییر احساسات نشاندهندهٔ تحولی در رابطهٔ میان عاشق و معشوق است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
