

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۲۱۵
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۲۱۵
در آتش خویش چون دمی جوش کنم
خواهم که دمی ترا فراموش کنم
گیرم جانی که عقل بیهوش کند
در جام درآئی و ترا نوش کنم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به تأمل در آتش تمایلات درونی خود میپردازد و از تلاش برای فراموش کردن محبوب سخن میگوید. او به دنبال لذتی است که بتواند عقلش را از کار بیندازد و در این وضعیت، با نوشیدن از جام معشوق، دستکم برای لحظهای، او را به یاد آورد. این آتش و عشق توأمان، رمز درگیری عاطفی عمیق شاعر است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
