

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۲۸۴
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۲۸۴
گر رنج دهد بجای بختش گیرم
ور بند نهد به جای تختش گیرم
زان ناز کند سخت که چون بازآید
سختش گیرم عظیم سختش گیرم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به احساسات متناقضی اشاره میکند که در مواجهه با عشق و دلبستگی تجربه میکند. اگر عشق دچار رنج و سختی شود، او آن را میپذیرد و با جدیت به دنبال آن میرود. در نهایت، این عشق را حتی اگر با آزردگی و سختی همراه باشد، همچنان در آغوش میکشد و به آن اهمیت میدهد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
