

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۳۰۶
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۳۰۶
ما باده ز یار دلفروز آوردیم
ما آتش عشق سینهسوز آوردیم
تا دور ابد جهان نبیند در خواب
آن شبها را که ما به روز آوردیم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از عشق و معشوق سخن میگوید و بادهای که از او به دست آورده، نماد عشق و شوری است که در دل دارد. او به زیبایی و عشق سوزناک اشاره کرده و میخواهد تا ابد، یاد آن شبهای پرشور و عاشقانه را در خاطر جهان ثبت کند. این ابراز عشق نشاندهندهٔ عشقی عمیق و جاودانه است که هیچگاه فراموش نخواهد شد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
