

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۳۱۱
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۳۱۱
ما را بس و ما را بس و ما بس کردیم
ما پشت بروی یار ناکس کردیم
مردار همه نثار کرکس کردیم
در قبلهٔ تو نماز واپس کردیم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به بیان احساس خستگی و ناامیدی از روابط خود میپردازد. او از اینکه تلاشهایش بینتیجه مانده و یار مورد نظرش ارزش آن را نداشته است، ناراضی است. همچنین، به توصیف دوری از محبوب و تلاش برای بازگشت به او اشاره میکند، که در نهایت به ناامیدی و فریاد از نیاز به تغییر وضعیتی که در آن قرار دارد، میانجامد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
