

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۳۱۸
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۳۱۸
ماییم که از بادهٔ بیجام خوشیم
هر صبح منوریم و هر شام خوشیم
گویند سرانجام ندارید شما
ماییم که بی هیچ سرانجام خوشیم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر به حال و هوای خوش و سرخوش خود اشاره میکند و بیان میکند که حتی بدون داشتن ظاهری فیزیکی مثل جام، از لذت و شادی زندگی بهرهمند است. او هر روز و شب را با نور و شادابی سپری میکند و به انتقاداتی که ممکن است درباره بیهدف بودن زندگیاش مطرح شود، بیتوجه است. در نهایت، شاعر در سادگی و خوشی خویش، «بیسرانجام» بودن را به عنوان یک نقطه قوت میبیند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
