

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۳۵۹
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۳۵۹
میگوید دف که هان بزن بر رویم
چندانکه زنی حدیث دیگر گویم
من عاشقم و چو عاشقان خوشخویم
ور رحم کنی زخم زنی این گویم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این رباعی، شاعر به عشق و حال و هوای عاشقانهاش اشاره میکند و از بیتابیاش برای بیان احساسی عمیق سخن میگوید. او میخواهد با نواختن دف، احساسی جدید و سرشار از عشق را ابراز کند. در نهایت، با تأکید بر اینکه عاشق است و شاداب، از معشوقش درخواست میکند که اگر بر او رحم کند، زخمهای عشق را بشنود و درک کند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
