رباعی شمارهٔ ۱۴

ای آنکه چو آفتاب فرد است بیا

بیرون تو برگ و باغ زرد است بیا

عالم بی‌تو غبار و گرد است بیا

این مجلس عیش بی‌تو سرد است بیا