

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۴۰۰
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۴۰۰
ای خورده مرا جگر برای دگران
دانم که همین کنی برای دگران
من باد رهی بدم تو راهم دادی
من رستم از این واقعه وای دگران
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از درد و آسیبهایی صحبت میکند که به خاطر دیگران متحمل شده است و میداند که این رفتار در آینده نیز تکرار خواهد شد. او از آزارهایی که به او میرسد ابراز ناامیدی میکند و در عین حال به خود میبالد که از این مصائب رستگار خواهد شد. در نهایت، تنهایی و سختی علاقهاش را به معشوق بیان میکند و به احوال کسانی که تحت تأثیر این وضعیتاند، میپردازد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
