

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۴۰۴
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۴۰۴
ای دف تو بخوان ز دفتر مشتاقان
ای کف تو بزن بر رگ خون ایشان
ای نعرهٔ گویندهٔ جویندهٔ دل
ای از نمکان ببر مرام تا نه مکان
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این رباعی، شاعر به تصوری از موسیقی و تأثیر آن بر عاشقان میپردازد. او از دف به عنوان نمادی از صدای دلها یاد میکند و از آن میخواهد که صدای عشق و اشتیاق را به گوش برساند. همچنین اشارهای به شور و حال جوینده دل دارد و از موسیقی میخواهد که مرزهای مکان و زمان را درنوردد و به روح برساند. در مجموع، احساس عاشقانه و جستوجوی معنای عمیق زندگی در این ابیات نمود دارد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
