

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۴۱۶
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۴۱۶
ای عادت عشق عین ایمان خوردن
نی غصهٔ نان و غصهٔ جان خوردن
آن مائده چون ز روز و شب بیرونست
روزه چه بود صلای پنهان خوردن
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به تبیین اهمیت عشق و ایمان میپردازد و میگوید که عشق واقعی بالاتر از نیازهای مادی و جسمی است. او بیان میکند که در عشق، غصههای دنیا و مشکلات زندگی بیمعنا میشوند و حقیقتی عمیقتر از روزمرگی وجود دارد. در نهایت، اشاره میکند که در عشق، نوعی روزه و سکوت پنهان وجود دارد که آدمی را از معضلات زندگی آزاد میسازد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
