

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۴۲۶
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۴۲۶
ای مونس روزگار چونی بیمن
ای همدم غمگسار چونی بیمن
من با رخ چون خزان خرابم بیتو
تو با رخ چون بهار چونی بیمن
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به ارتباط عاطفی و دلتنگی خود از محبوب میپردازد. او از حال و روز خود در غیاب محبوب سخن میگوید و به تضاد میان خویش و محبوب اشاره میکند؛ در حالی که او مانند خزان و خراب است، محبوبش در چهرهاش حالت بهاری و شاداب دارد. این احساس جدایی و نیاز به محبوب، عمق احساسات شاعر را نشان میدهد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
