

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۴۲۸
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۴۲۸
این بنده مراعات نداند کردن
زیرا که به گل رفته فرو تا گردن
این مستی ما چو مستی مستان نیست
پیداست حد مستی افیون خوردن
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به حال خود اشاره میکند و از عمق غفلت و سرگشتگیاش میگوید. او به این نکته اشاره دارد که وضعیتش از مستی عادی فراتر رفته و به درکی عمیقتر از زندگی دست نیافته است. با تشبیه حال خود به مستی سرشار از گیجی، به محدودیتهای انسانی در درک معانی والاتر زندگی پرداخته است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
