

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۴۳۳
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۴۳۳
با دل گفتم اگر بود جای سخن
با دوست غمم بگو در اثنای سخن
دل گفت به گاه وصل با یار مرا
نبود ز نظاره هیچ پروای سخن
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به گفتوگویی با دل خود میپردازد و از آن میخواهد که در جمع دوستان، غمها را بیان کند. دل پاسخ میدهد که در زمان وصال با یار، نیازی به صحبت و بیان احساسات نیست و نظارهگری و در کنار یار بودن، خود به تنهایی کفا است. این نشاندهندهٔ حالتی از عشق عمیق و بینیازی از کلمات در زمرهٔ وصال است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
