

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۴۴۰
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۴۴۰
بر گردن ما بهانهای خواهی بستن
وز دام و دوال ما نخواهی رستن
بالا نگران شدی که بیگانه شده است
دف را بمیفشان که نخواهی رفتن
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر از محدودیتها و وابستگیهایی سخن میگوید که به گردن او آویخته شدهاند و به رغم تمام تلاشها، از آنها رهایی نخواهد یافت. او به غم و اندوه خود نسبت به غیاب یک دوست یا محبوب اشاره میکند و این احساس را که همه چیز در حال سقوط است، تشدید میکند. در نهایت، میگوید که اگرچه شرایط سخت است، نباید امید را از دست داد و همچنان باید به زندگی ادامه داد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
