

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۴۵۰
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۴۵۰
جز بادهٔ لعل لامکان یاد مکن
آنرا بنگر از این و آن یاد مکن
گر جان داری از این جهان یاد مکن
مستی خواهی ز عاقلان یاد مکن
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به اهمیت و ارزش عشق و معرفت میپردازد و تأکید میکند که تنها زیبایی واقعی و شگفتانگیز در باده لعل نهفته است. او از اینکه به چیزهای فانی و گذرا فکر کنیم نهی میکند و میگوید اگر جان انسان میخواهد، باید از یاد دنیا و جنبههای آن دوری کند. در نهایت، شاعر به مستی واقعی از عشق و معرفت اشاره دارد و میگوید اگر به دنبال حالت مستی هستیم، باید از عاقلان و معمولیت دور شویم.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
