

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۴۶۰
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۴۶۰
در بادهکشی تو خویش را ریشه مکن
وز باده و از ساده تو اندیشه مکن
با زنگی زلف او در آنور مجوی
اندیشهٔ باریک چنین پیشه مکن
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: این رباعی به بندگی و وابستگی به عشق و باده اشاره دارد. شاعر به مخاطب توصیه میکند که در نشئگی و عشق غرق نشود و خود را به ریشههای عمیق وابسته نکند. او همچنین هشدار میدهد که به زنگی و زیبایی ظاهری توجه نکند و از فکر کردن به جزئیات و تحلیلهای باریک بپرهیزد. در نهایت، پیام این شعر دعوت به رهایی از نگرانیها و مشغولیتهای ذهنی است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
